Thursday, 2 November 2017

55 नेटवर्क मार्केटिंग भाग -१ ( जाळीचे विपणन )

नेटवर्क मार्केटिंग भाग -१ ( जाळीचे विपणन )

             मध्यंतरीच्या काळात मी आर्थिक, गुंतवणूक आणि व्यावसायिक लेखन भरपूर केलं होत ,त्यावेळी काही जणांनी मला ह्या विषयावर लिखाण करायला सांगितलं होत ,ज्यांनी ज्यांनी सांगितलं त्यांनी नेटवर्क मार्केटिंगमध्ये काम केलं होत आणि त्यांचा अनुभव सुद्धा होता म्हणून माझा काय सल्ला राहील ह्यासाठी त्यांनी हा विषय सुचवला...
मी जिथं जिथं राहिलो मग त्यात पुणे, मुंबई आणि कोल्हापूर आणि आज सुद्धा मला नेटवर्क मार्केटिंगच्या कंपनीच्या जाहिरातसाठी व्याख्यान / मिटिंगला बोलवलं जातं आणि मी अनेक वेळा उपस्थित सुद्धा राहिलो आहे, माझी काही जवळची मित्र सुद्धा ह्या क्षेत्रात आघाडीवर काम करत आहेत. मला मार्केटिंग हा शब्द खूप आवडतो. म्हणून ह्या विभागाचा थोडा अभ्यास केला. ह्याचा आंतरराष्ट्रीय स्तरावर सुद्धा अभ्यास सुरूच आहे. काही नेटवर्क मार्केटिंगच्या कंपनांनीच विश्लेषण सुद्धा मी केलं आहे. २००७ पासून मी ह्या विषयात आहे शेजारी आणि वडिलांमुळे ह्या विषयवार मी विचार विश्लेषण केलं..

थेट विक्रीच्या माध्यमातून अनेक जण कोट्यवधी रुपये सुद्धा कमवलेलं माझ्या माहितीतून आलेलं आहे पण नेटवर्क मार्केटिंग हे क्षेत्र थोडंसं वेगळं आहे. MLM ,डायरेक्ट सेल्लिंग ,साखळी पद्धत, पिरॅमिड टाइप आणि अशी बरीच नावे येतील / आहेत.
"घरबसल्या व्यवसाय / बिझनेस करा आणि कमवा २५००० महिना , डेली कॅश पेमेंट नो सेलिंग" अश्या काही बातमीपत्रकमधल्या जाहिरात तुम्ही पाहिला असेल किंवा आजच्याही पेपर घ्या आणि छोट्या जाहिराती पहा तुम्हाला नक्की मिळेल अशी एक तरी जाहिरात.

भारतीयांमध्ये ह्या विषयासाठी नकारार्थीपणा जास्त आहे त्याला कारण पण तस आहे. त्याचा वाईट आणि चुकीचा प्रचार केला गेला कारण तश्या अनेक कंपन्या आहेतही आणि मी त्यांच्या बऱ्याच सादरीकरणाला ( लेक्चरना) उपस्तिती राहिलो आहे. ह्या भागात आपण पाहूया कि नेमकं काय आहे नेटवर्क मार्केटिंग आणि त्याचा अर्थ / परिणाम. नेटवर्क मार्केटिंगच्या लेक्चर्स मध्ये जे काही होत त्याबद्धल आपण पुढील भागात पाहू, दुसऱ्या भागात माझा सल्ला राहील त्याचसोबत इतर उदाहरणे आणि तिसऱ्या भागात आर्थिक भविष्याच्या वाटचाली आणि त्याच लोकशाही व्यवसायात बदल का झाले पाहूया.

अनेक लोकांच्या अजूनही माहिती नसेल पण हा व्यवसाय ( पुन्हा एकदा तो शब्द वाचा ) किंवा हा प्रकार मुख्य प्रवाहात आलेला आहे. जगातील सर्वात मोट्ठी डायरेक्ट सेलिंग कंपन्याच्या यादी तुम्ही गुगलवर पहा तुम्हाला विश्वास होणार नाही पण रिटेल / होलसेल न करता ते आज अब्जावधी कमवत आहेत..

उप लाइन डाऊन लाइन आणि क्रॉस लाइनच्या लाइन मधून स्वतःच विपणन कौशल्य वाढवताना आणि चेकचा फोटो काढून मित्रांना दाखवताना आर्थिक जीवनावर वरचढ करत लाखो लोक आज ह्या क्षेत्रात जोडले गेलेले आहेत.
खरं तर नेटवर्क मार्केटिंग सर्वच उत्पादन मध्ये पसरली गेलेली 'आधुनिक विक्रीची संकल्पना आहे'. जी नोकरी आणि उद्योजकतापेक्षा 'पूर्ण' वेगळी आहे. हि संकल्पना नक्कीच भारताची नाही हे हि मान्य करावे लागेल. "ह्यामध्ये सांघिक परिश्रमाला खूप महत्व असते" जेणे करून तुम्हाला तुमचा उजवा - डावा / लेफ्ट साइड राइट साइड नियोजित करता यावे. जलद श्रीमंत होणायचा भाग म्हणजे नेटवर्क मार्केटिंग आहे हे चुकीचं विधान असेल / आहे .

लेख लिहण्या आधी एक दिवस मला फोन आला होता एक लांबचा मित्राचा तो फोन होता,
तो - आकाश - कस चालू आहे तुझं ?
मी - मस्त चालू आहे..

तो - अरे तुला ह्या रविवारी मिळेल का यायला, ( हॉटेलच नाव त्याने सांगितलं आणि १०० रुपये फी असेल म्हणून सांगितलं होत ,आज त्याचा मला ह्या महिन्यात ४ था फोन होता त्याला माहिती होत मी कृषीक्षेत्रात काम करतो म्हणून तो मला त्या मिटिंगला बोलवत होता ).

मी - अरे (त्याच नाव घेऊन ) ***** तुमच्या त्या कंपनीच नाव काय आहे ?

तो - त्याने नाव सांगितलं आणि म्हणाला कि " मी काय सांगू शकणार नाही माहिती जास्त .. तू ये मिटिंगला तुला पूर्ण बिझनेस कळून जाईल...आपल्याच संबंधित आहे आणि फायदा पण! भरपूर आहे...

मी -ओके चालेल मी तुला उद्या फोन करून कळवळतो..

हे बोलून मी फोन ठेवला. त्याने ज्या कंपनीचं नाव सांगितलं होत 'त्या' कंपनीची मिटिंग मी वर्षभराआधी पुणे स्वारगेटच्या एका प्रसिद्ध ठिकाणी होती आणि मी तिथं उपस्तित राहिलो होतो.
वरील प्रकारावरून लक्षात येत कि बऱ्याच नेटवर्क मार्केटिंगमध्ये कंपन्यामध्ये विपणनवर लक्ष दिल जात नाही याच मला आश्यर्य वाटत.! जर जॉइन झालेल्या मेम्बरला मार्केटिंग/ विपणन करता आली नाही तर त्याची डाऊन लाइन बरोबर क्षमता / कौशल्ये / मूल्ये कशी काय वाढणार ?? म्हणून "ज्या कंपन्या विपणन म्हणजे मार्केटिंग शिकवतात त्यात नफा तर हॊइलच त्याच बरोबर महत्वाचा जीवनमूल्य विकसित ( विक्रीकला हे जीवनाची महत्वाचं कौशल्ये आहे म्हणून मी त्याला जीवनमूल्य म्हणतो ) होईल अश्या कंपन्या शोधा" फक्त मिटिंगला बोलवून बिझनेस शिका म्हणून काय होणार आहे ?

ह्या माध्यमातून उत्पादक आणि वितरक यांमध्ये एकप्रकारे विश्वासू संबध तयार होत ज्याने वस्तू चा / उत्पादनाचा दर्जा उत्तमप्रकारे टिकून राहण्यची शक्यता जास्त असते.

नेटवर्क मार्केटिंग एक वैयक्तिक फ्रँचायझी आहे असं सुद्धा म्हंटल जात पण हा नोकरीपेक्षा अनेक मूल्ये शिकवणारा भाग आहे उदा .स्वप्ने पाहणे, विपणन ,संवाद कौशल्ये ( महत्वाचं ) ,आत्मविश्वास ,धैर्य ,ध्येय निशिचीती ह्या आणि अश्या बरीच जीवनमूल्ये जी आपल्याला अनेक वर्षाच्या अनुभवानंतर समजतात. "जगातील अब्जावधी लोकांचा नेटवर्क आहेच" आणि असावा लागतोच हे हि तितकंच तथ्य आहे. माझ्या बऱ्याच लेखातून शिक्षणातून बोलत असतो पण मी असेही शिक्षण पाहिलं आहे जे रिअल इस्टेट आणि गुंतवणुकीही शिकवतात ते हि ह्याच प्रकारातून...!

उत्पादन ,विक्री ,व्यवस्थापन ,वास्तव जगातील ज्ञान शिकायचं असेल तर ते तुम्हाला तिथे मिळू शकेल.. तुम्हाला श्रीमंत व्ह्याच असेल तर नेटवर्क मार्केटिंग करा असं मी कधीही म्हणणार नाही.. नेटवर्क मार्केटिंग जॉईन' होणाऱ्या फक्त जास्तीत जास्त १४% लोक श्रीमंत होतात हि आकडेवारी दर्शवते पश्चात देशातील तर आपल्या देशात त्यामानाने खूप कमी असेलही.

ह्या भागाच्या शेवटी मी सांगू इच्छितो कि नेटवर्क मार्केटिंग हा पैसे मिळवण्यापेक्षा बरंच काही त्यापेक्षा जास्त मिळवण्याचा मार्ग आहे... कमी पैशात जास्त माणसे जोडणे असो किंवा वरील मी जीवनमूल्ये दिलेली असो किंवा तिथून मिळणारे शिक्षण असो हि संकल्पना खरोखर अफलातून ( #Higherplace ) आहे.




आकाश आलुगडे, नेटवर्क मार्केटिंगच्या गोष्टी - भाग १ , ३१ /१०/२०१७

54 शेवटची इच्छा.

मरायच्या आधी एकच' शेवटची इच्छा आहे..


" चिकन सूप फॉर द सोल " नावाच्या पुस्तकांची 50 तरी पुस्तके वाचायची आहेत....


Chicken Soup for the Soul  by Jack Canfiled & Mark Victor Hansen ✍️

आकाश आलुगडे, २७/१०/२०१७ 








53 मामाच्या गावात आला मामा



आज्जा लई वाण्ड हाय...


आज्जा शेती करून वैरीणी विकतंय...!
मला सांगतंय. "दरोजच्याला दोन तास घामानं बंडी पिळू पर्यंत काम करतूय.."
शेती आणि कष्ट म्हणजे जगण्यात मजा हाय...


आज्जाला आम्ही मामा म्हणतुया कारण आज्जा आमच्या 'आई आणि मामाचा' मामा हाय..

मामाकड बंगला, फोर व्हिलर हाय आणि एक ड्रायव्हर पण हाय..ते सगळं मामानं वैरणी विकून केला हाय..
मी सेल्फी काढताना मामा मला एचारत हुतं की "माझा आणि तुझा फुटू एकात कसा काढलास"...??

मराठमोळं यापरी मामा आमचं प्रेरणास्थान हाय..



मामाला मी आज सॅल्यूट देतो , "काय नसताना डोंगर रचलाय" अशी माणसं नस्त्यात जास्त कुठं....

मामाच्या गावात आला मामा , आकाश आलुगडे, २३ ओक्टॉम्बर २०१७.

52 विषय - " माझ्या आयुषयातील कॉलेजची ३ वर्षे भाग - १"

     लेख वाचण्याआधी मी तुम्हाला सांगू इच्छितो कि काही नवीन शब्दे मी लेखात सामील केली आहेत जी शिक्षकांना किंवा शिक्षणाला अबाधित वर्णन केल्यासारखी वाटतील त्याबद्धल मी क्षमस्व सर्वांचा. जे काही लेखात लिहलं आहे ते कोणीही व्यक्तिगत लावून घेऊ नये.

२०१२ पासून मी ज्या कॉलेजमध्ये शिकलो तो पदविकाचा अभ्यासक्रम ( Diploma ) मी "शरद इन्स्टिटयूट, यड्राव" ला केला, तीन वर्षात मी चांगला विद्यार्थी ते बलात्कारी अश्लील विद्यार्थी पर्यन्त नेवून ठेवलं याच सर्व श्रेय तेथील "कॉम्पुटर डिपार्टमेंट" मधील शिक्षकांना जात. जस आयुष्यात आपल्या मनावर ताबा आणि समाधान नसेल तर परिस्थिती पूर्ण बिघडते तस काही ३ वर्षात मी त्या बिघडलेल्या परिस्थिती वावरत होतो. काही जणांना प्रश्न पडला असेल कि हे मागचे तीन वर्षे मी तुम्हाला का सांगत असेन ? तर ह्या तीन वर्षामुळेच मी पूर्ण बदललो, मला मोठ्ठा झटका! आला जो अजूनही माझ्या मेंदूत आहे. दुःख याच आहे कि त्यांच्यापैकी कोणीही मला आतून ओळखलं नव्हतं मग मित्र असो किंवा तेथील शिक्षक असो आज त्या सर्वांपासून मी लांब आहे आणि त्याची संगतीही मला नको होती.

२०१२ च्या दुसऱ्या सेमिस्टरला मला पहिल्यांदा 'रस्टीगेट' केलं होत त्यावेळी कॉलेज लाइफ म्हणजे एन्जॉय वाटत असे म्हूणन एवढं सिरिअस' नाही घेतलं पण जस जस सेमिस्टर येत होत्या तस तस मला कळू लागलं कि मी ह्या सर्वांपेक्षा वेगळा आहे कारण "प्रत्येक वेळी मला रस्टीगेट" आणि वर्गातून हाकलवून लावलं गेलं, पहिल्या वर्षी मुलींचे 'नग्न फोटो' काढून यूट्यूबवर टाकले असा 'नीच' आरोप केलेल्या 'त्याशिक्षिका' मला आजही मला आठवतात, ते ट्रॅडिशनल डे च प्रकरण चांगलंच झालं त्यामुळे मला सर्व सेमिस्टर धारेवर धरलं. तिसऱ्या सेमिस्टरला मी चौथ्यांदा रस्टीगेट झालो त्या वेळी मी महिनाभर बाहेर फिरत होतो त्या वेळी तर मी 'आत्महत्या' करण्याचे बरेच उपाय सुद्धा बघितले आणि करणार हि होतो पण घरच्यांना सांगून मला धीर मिळाला.

रस्टीगेट झाल्यावर माझी सायकल घेऊन मी कधी कधी माझ्या शाळेत हि जात असे आणि आमच्या शाळेच्या मैदानावर माझे ते दिवस आठवत असे. १० वि पर्यंत सुद्न्य असलेला मिमिक्रीसाठी शालेय आयुष्यात प्रसिद्ध असणारा आलुगडे आज 'उंडगा' झाला होता असं माझं मन मला सांगत असे..!
खरतर मला आज चांगलं वाटत आहे कि मला एकही मित्र आणि मैत्रीण त्या तीन वर्षात करता आले नाहीत पण आज माझ्या व्यवसामुळे आणि कामामुळे मला शेकडो जण ओळखतात माझे लेख सुद्धा वाचन करणारे वाढत आहेत आणि पुढेही माझी चांगलीच वाटचाल असेल...

   कॉलेजमध्ये असताना असा कोणताही महिना गेलं नाही त्यावेळी वर्गातून मला बाहेर काढलं गेलं नसेल, असं काय झालं कि मी तीन वर्षे सर्वांसमोर वाईट होत गेलो? तर मी त्या शिक्षकानुसार ( सर्व महिला शिक्षिका ) सर्वात जास्त दंगा करणारा ,खोटं बोलणारा ,उद्धट वागणारा आणि त्रास देणारा मुलगा झालो होतो. मी भरपूर वेळा प्रायश्चित सुद्धा केलं पण त्यावेळी मी एवढा प्रगल्भ नव्हतो तरी सुद्धा माझ्यावर खोटे आरोप करून खूप अपमान सहन करावा लागला मला. जे मला शिकवायला होते त्यांनी मला "एकाला एक" करायच ठरवलं होत हे पण मला नंतर कळालं.
मी भारतीय इंजिनिअर शिक्षण पद्धतीवर बरच याआधी लेखन केलं आहे त्यामुळे त्याचं विश्लेषण आंतरराष्ट्रीय दर्जाचं आहे, त्यामुळे त्याच्यावर टीका करून मला काहीही मिळणार नाही.

  ह्या शिक्षणातून काहीच राहिल नाही असं मला कळालं. खरं शिक्षण जे माणूस घडवणार असेल ,ज्यातून वैचारिक ,मानसिक,आत्मिक,अध्यात्मिक आणि शारीरिक शिक्षण असेल त्या शिक्षणाकडे मी वाटचाल केली आणि अनेक ग्रंथ ,पुस्तके माणसे आणि "समाज" वाचून काढला शिकला, समजावला आणि जाणून घेतला. मला अनेक जण आज विचारतात तुझं शिक्षण किती आहे? मी त्यांना उत्तर देतो "मी शिक्षण सोडलं आहे" पण त्याच्या दृष्टीने त्याच्या विचाराचं शिक्षण सोडलेलं आहे पण अजून.. अफाट ज्ञान सामुग्री असलेलं ज्ञान घेत मी त्या महासागरात पोहत आहे. मी भारतीय शिक्षण पद्धतीची कोणतीही पदवी! घेतली नाही त्यामुळे अनेकांसमोर "मी अज्ञानी / अडाणी कमी शिक्षित माणूस म्हणून असेन ( नेहमी ) ".

   मी सध्या चार कंपन्यांसोबत काम करतो, त्या माझ्या भागीदारी सोबत सुद्धा आहेत आणि माझी वयक्तिक सुद्धा आहे. मी ज्यात शिक्षण घेतलं त्यात आम्ही इन्फीवेब्झ चालू केली (www.infiwebz.com ), इन्फीवेब्झ सोबत आम्ही तीन राज्यातील वेबसाइट्स आणि दोन आऊट ऑफ कॅन्ट्री प्रोजेक्ट्स मिळवले, आज आम्ही आंतरराष्ट्रीय पातळीवर व्यापार सुद्धा करतो. हे सगळं करण्यासाठी आम्हाला 'खऱ्या आयुष्यात' असणाऱ्या शिक्षणाची गरज भासते आणि ते आम्ही अनुभवातून आणि माणसांकडून शिकत असतो, महाविद्यालयीन "पगारी कफल्लक शिक्षक" हे तुम्हाला कधी सांगू शकणार नाहीत कारण त्याचं जगणं आणि ध्येय हे बहुदा करिअर / पैशे मिळवणे असते. मी माझ्या लेखाची मर्यादा राखून सांगू इच्छितो कि माझी आई सुद्धा शिक्षिका आहे तिला एक दशकपेक्षा जास्त शिकवण्याचा अनुभव आहे आणि ती अजूनही दररोज तिचे ते कार्य पार पाडते. मी कॉलेज ला असताना मला आठवत मी एक मुलीकडे आमच्या वर्गातील तिच्याकडे नोट्स मागितले होते ती म्हणाली होती उद्या देतो म्हणून.. पण ती दुसऱ्या दिवशी आली नाही आणि ती जेव्हा मला पुढच्या वेळी भेटली त्या वेळी ती नाही म्हणाली... मला माझी लायकीं त्या वेळी कळली होती. मागच्या महिन्यापर्यंत ( सप्टेंबर २०१७ )  त्याच आताच्या वर्गातील दोन मुलींना "मला जॉब हवा आहे" म्हणूंन मेसेज आला माझ्या सोशल अकाउंटवर .. ज्या मुली कधीही माझ्यासोबत बोलल्या नाहीत मला नोट्स दिल्या नाहीत त्यांच्यातील मुली आज माझ्याकडे रेफरन्सने जॉब मागत होत्या. 

आजच आपलं शिक्षण हे त्या शिक्षकानीच निर्माण! केलं आहे. त्यानी कोणत्या प्रकारचं शिक्षण किंवा पाठयपुस्तक अभ्यासक्रम केला आहे त्यावर आज आपला भारत चांगलाच! घडताना दिसत आहे. ते काहीही असो.. मी शिक्षण नाही घेतलं आज माझ्या त्या कॉलेजच्या वर्गातील विद्यार्थी शिकत आहेत आणि मी इथे व्यवसाय / आयात निर्यात / व्यापार आणि गुंतवणुकीचा पाठ शिकवत आहे ( मी सुद्धा लहान शिक्षकच जणू ). आर्थिक विषयांवरचे लेख वाचून अनेक लोक मला फोन लावून सल्ले सुद्धा विचारतात त्यावेळी मी सुद्धा एक शिक्षकच असतो.

"पुढल्या लेखात मी तुम्हाला काही घटना आणि उत्तरे सुद्धा सांगेन"..! माझा महत्वाचा सांगायचा मुद्दा हा कि आजकालच्या पाठयपुस्तकाच्या शिक्षणापेक्षा खूप काही गरजेचं आहे ते शिकवलं जात नाही, शालेय शिक्षकांना नाही पण कॉलेज शिक्षकाना मी सांगू इच्छितो कि कोणत्याही विद्यार्थ्यांची तुलना करू नका, एकाला एक तर कधीच करू नका. माझे अनेक क्षेत्रातले शिक्षक मित्र सुद्धा आहेत. पण ह्या तीन वर्षात मी मागे वळून पाहतो तर मी माझ्यावर कोणीतरी करणी किंवा जादू केली होती असं चेस्टवरी घेऊन सोडतो. आज तुमच्या समोर 'मी' आहे,
मी एक वर्षात दोन पुस्तकांचं लेखन केलं त्यातील काही लेख अनेक वृत्तपत्रात मुंबईत प्रकाशित सुद्धा झाली आहेत. आता पर्यंत मी अनेक वैचारिक ,ऐतिहासिक ,सामाजिक मिळून ३०० पेक्षा जास्त लेख लिहले आहेत हे सर्व मी प्रत्यक्ष खऱ्या आयुष्यात उतरून केलं आहे. मी तसा होतो आज असा आहे उद्या कसा असेल तुम्ही विचार करू शकता, माझी स्वतःची "कृणित ऍग्रो कंपनी " जी आम्ही आखाती देशांमध्ये मसाले विकतो ( Agriculture Exporter ) करतो तर तुम्ही पाहू शकता कि एक ७० - ८० जनांसमोर "चूतिया" असलेला 'आलुगडे' आज एक विशिष्ट्य' स्थानावर आहे.

जात जाता तुम्हाला सांगू इच्छितो कि मी माझ्या कॉलेज लाइफवर पुढंही हि भरपूर काही लिहेन कारण त्याच कॉलेज मुले मी आज ह्या स्थानावर आहे आणि इतका प्रगल्भ आहे. कृषी व्यापार मध्ये किंवा आंतरराष्ट्रीय व्यापार ( Import Export ) मध्ये कोणालाही काही मदत/ माहिती हवी असेल तर मला संपर्क करा. बाकी कोणत्याही कामासाठी तुमच्यापैकी ( वर्ग / कॉलेजमधील ) संपर्क केल्यास मी उत्तरं देऊ शकणार नाही. 

ह्या पहिल्या लेखाची सांगता करूया... मी वास्तविक जगात आज अनेक पटीने त्या "महिला शिक्षकांच्या" अपेक्षे पेक्षा पुढे आहे / बदललो आहे, येणाऱ्या दिवसात नक्की त्यांची आणि माझी भेट होईल.

मला त्रास देऊन आयुष्यतून उठवल्याबद्धल मी त्याचें हृदयापासून आभार मानतो.


टीप - सदरचे लेखन पुराव्यासह खरे आहे याची मी ग्वाही देतो ,ह्या लेखाबद्धल कोणाला पुरावे किंवा काही आणखी माहिती हवी असेल तर मला वयक्तिक akash@alugade.com वर ई-मेल करा.


Infiwebz - www.infiwebz.com - Home of Web Developers
Infilemon - www.infilemon.com - Spices and Agri Exporter India.
Krunita Agro Company - Agriculture Exporter and Wholesale Spices Supplier.

आकाश आलुगडे, १५ ऑक्टोबर २०१७ , विषय - " माझ्या आयुषयातील कॉलेजची ३ वर्षे भाग - १"

51 रविवारच्या गप्पा - अनुभव , शिकवण आणि आजूबाजूच्या घटना..

रविवारच्या गप्पा - अनुभव , शिकवण आणि आजूबाजूच्या घटना..

  काल रात्री मी १० रुपयाचा सोडा पिऊन झोपी गेलो होतो तब्येत बरी वाटत नव्हती पोट खराब होत, आज थोडा अशक्तपणा वाटत होता, पुण्याला पण जायच राहिलं आहे आणि उद्या पुन्हा "ग्राहक न्यायालयला" दुसरी तक्रार / केस करण्यासाठी जावं लागणार आहे तेवढ्यात आज थोडा लिहण्यासाठी वेळ मिळाला.. असो तर सुरवात करूया "आयुष्य या विषयापासून...
रोज नवीन येणार दिवस आपल्याला काही ना काही देऊन जात असतो मग त्यात अनेक अनुभव असो शिकवलेला धडा असो किंवा ज्ञान असो आपण प्रत्येक दिवशी काही ना काही विद्यार्थी प्रमाणे जगत असतो / शिकत असतो. जन्माला आलेल्या प्रत्येक व्यक्तीच आयुष्य 'आनन्यसाधारण' आहे आणि विविध नशिबाने असं नटलेलं आहे. प्रत्येकाचं "आयुष्य एक प्रवास आहे" असं मला वाटत. पण रस्ता वेगळा आहे. ध्येयाचं पण तसेच असत तुमचं ध्येय जर तुम्ही ठरवलं असेल आणि त्या मार्गाने तुम्ही प्रवास करत असाल तर तुम्हाला कळेल कि ध्येयाकडे जाताना खूप वेगवेगळ्या मार्गाने आपण जात असतो, सांगायचं मुद्दा हा कि ध्येय एक असत आणि वाटा वेगवेगळ्या असतात.

आणि हे सगळं आपल्याला अनुभव नावाचा शिक्षक आपण जिवंत असे पर्यंत शिकवत असतो. आणखीन एक सांगायचं राहिलं ! तुमच्या आयुष्यात सर्वात जास्त कोणत्या गोष्टीचा प्रभाव आहे त्याकडे तुम्ही आकर्षित व्हाल मग ते काहीही असो. त्याचा मोठ्ठा परिणाम तुमच्या कृतीतुन दिसून येतो आणि तुमचे भावी उपक्रम समजू लागतात/ समजतात.

अनुभव काय असतो किंवा त्यातून काय शिकायचं हा सुद्धा वयक्तिक मुद्दा आहे. दररोज ,दर तासाला ,दर मिनिटाला ,दर सेंकदाला स्वतःच्या वागण्यासंबंधी निर्णय घेण्याची संधी समोर येत असते, तुमच्या अस्मितेचा / अस्थित्वाचा नाश करणाऱ्या ,तुमचे मनोबल हिरावून घेऊ पाहणाऱ्या शक्तींना शरण जायचे कि नाही हे पदोपदी ठरवावे लागते. तुम्ही नियतीच्या हातातील खेळणे बनता कि नाही हे तुमच्या त्या घेतलेल्या निर्णयावर अवलंबवून आहे / असते. हा खेळ 'कोणा रचलेल्याचा' नाही तर आपण घेतलेल्या निर्णयाचा असतो आणि त्यालाच मी नशीब असं म्हणतो. आपण कस वागायचं किंवा राहायचं यावर पण आपलं नशीब ठरत असत, काही माणसं नशिबात असतात तर काही असून नसल्यासारखी असतात. आयुष्यभर 'तुला' साथ देतो म्हणणारी माणसे तर कधी आपल्यापासून गायब होतात ते कळत सुद्धा नाही.. आणि ज्यांना आपण ओळखत पण नाही ज्यांचा आपला काही संबध पण नाही ते येतात सोबत राहतात आपल्याला जिंकवतात आणि पुढे घेऊन जातात.

आपण आता घडणाऱ्या घटनेकडे येऊया..! दोन आठवडे झाले आम्हाला भाषेचा खूप त्रास पण होत आहे. त्याबद्धल स्टेस्टस पण लिहलं कि 'मराठी भाषा मरत आहे', त्यावर उपाय खूप आहेत पण अंमलबजावणी महत्वाची आहे. एल्फिस्टन बद्धल बोलायचं झालं तर म्हणेन कि "महात्मा गांधीनी" (उद्या जयंती) म्हण्टलं होत कि "खेड्याकडे चला" तस स्मार्ट सिटी किंवा न्यू इंडियापेक्षा आहे तो जुना इंडिया दुरुस्त करून ढकलत नेऊन एक्सचेंज केला पाहिजे.. नावीन्य भारतात.. डिजिटल युगात युवकांची बुद्धिमत्ता घडवण्यापेक्षा "न्यू इंडिया निर्माण करा" म्हणून काय होणार आहे ?

जाता जाता मी फक्त एक सांगू शकतो..चाकोरीबद्ध आयुष्य जगणं सोपं असत. तुमचा माझा किंवा कोणाचाही शेवट कसा होईल काय माहिती नाही पण खरच "आयुष्य अगोदर बारक हाय." त्यात तुम्ही तुमच्या आयुष्यावर विचार करत नाही. संधी अनेक साधून येत असतात आणि येत राहतील सुद्धा पण तुम्हाला त्या मार्गाने प्रस्थान करणे गरजेचे आहेच. मी इथं कोणाचंही उदाहरण देणार नाहीये किंवा गोष्टीतून शिकवण दिलेली नाही फक्त तुम्हाला ह्यातून विचार करायला भाग पाडला आहे. आणि माझ्या येणाऱ्या पुढच्या लेखात सुद्धा अनेक वैचारिक व्यक्तव्य येतील अशी ग्वाही देतो.

आकाश आलुगडे , "रविवारच्या गप्पा - अनुभव ,शिकवण आणि आजूबाजूच्या घटना.." १ ओक्टोम्बर २०१७

50 आयुष्य अगोदर बारक हाय...



    आज खूप दिवसांनी लिहण्यासाठी वेळ मिळाला ,अनके दिवस झाले फेसबुकवर आलो नसल्याने भरपूर मेसेज आलेले आहेत त्यात काही 'विचीत्र' मेसेज सुद्धा आलेले आहेत त्याबद्धल जरा बोलूया म्हणून लिहत आहे.
८ मेसेज पैकी पहिला मेसेज मला आलेला आहे त्यात एक मुलाने विचारलं आहे कि

 "तू हिंदू आहेस?? मग हिंदुत्वाला तुझा विरोध का करतोस? तू स्वतःला महान समजतोस आणि असं वागतोस".

उत्तर - मी हिंदू आहे, पण मी कधी विरोध केला आहे मला माहिती नाही / आठवत नाही. हिदुत्ववादाचा आणि माझा कधी विरोध याचा काहीही संबंध नाही. काही दिवसापूर्वीच मी म्हण्टलेलं हे फेसबुकं 'खोटं आयुष्य' आहे Virtual आहे. इथं केलेले सर्व काही खरं असत! असं नाही तुम्ही माझ्या जुन्या पोस्ट पहा किंवा माझा खऱ्या आयुष्यातील कृती पहा ह्या fb वरून विश्लेषण करू नका. हे असलॆ विचारणारे अजून ह्यातच अडकले आहे वाटत? "आयुष्य अगोदर बारक हाय.." जग कुठं चाललं आहे आणि हे आले प्रश्न ?

दुसरा मेसेज -

**** तुझं वागणं थोडं बदललं आहे तू असं का वागत आहेस ?

उत्तर - हा जवळच्या मित्राने केलेला मेसेज आहे दोन महिने होत आले मला वेळ मिळाला नाही कोणाशी मित्राच्या नात्याने बोलयला....! मी व्यस्त असतो नाही पण माझा वेळ योग्य आणि विचार करून वापरायच्या प्रयत्नात असल्याने ह्या असल्या छोट्या गोष्टी घडतीलच रे. आणि आज शेवट दिवस आहे DJMAG .Com ( Top 100 Dj ) च्या मतदानाचा मी इथे बसून बाहेरच्या देशातील लोकांच्या मनातील विचार बदलू शकतो, ह्या इंटरनेटवरून.. म्हणजे प्रचार करायला मला चांगल्या प्रकारे जमते म्हूणन तिकडे पण लक्ष केंद्रित झालं आहे.

चार मेसेज एकसारखे आहे जरा कमी -
तुझा फोन का बंद आहे ? , नवीन नम्बर दे , व्हाट्सअँपवर नाहीस का ?

उत्तर - मी फोन / मोबाइल वापरात नाही , सगळं काही बंद आहे थोडे दिवस सगळ्यांच्या लांब आहे काही महत्वाच्या कारणासाठी पण दिवाळी नंतर मी पूर्ण बरा होऊन सर्वांशी बोलेन भेटेन..तात्पुरता एकांतात असुद्या.
मध्यंतरी झालं असं होत कि व्यापार आणि गुंतवणुकीच्या पोस्टमुळे खूप जणांचा फोन येत असे त्यात "वेळ घालवणारे आणि टाइमपास करणारे" भरपूर जण होते म्हणून त्यांना पण वैतागलेलो. मराठी माणूस आणि व्यापार ह्या गोष्टी अस्थित्वात येण्यासाठी अजून एक पन्नास वर्षे घालावी लागतील का काय? असा विचार येत आहे असो त्यावर पुढच्यावेळी बोलू.

सध्या आपण 'कमी वय-वर्ष आयुष्य' जगणाऱ्या काळात पदार्पण केलं आहे. प्रदूषण, औषधी अन्नपदार्थामुळे आणि अशीच बरीच कारणे आहेत. ६० वर्षेपण आपल्याला आता १०० वर्षे वाटत आहेत म्हणून मी म्हणत असतो "आयुष्य अगोदर बारक हाय" त्यात 'तू असं विचार करलाइस'..!

हे जग तुमच्या असण्याला किंमत / मान देत नाही तर तुम्ही केलेल्या कामाला किंवा कृतीला मान देत असते. जो कृती ( कष्ट ) करतो तोच परिपूर्णता जीवन जगतो बाकी मग अशे भरपूर जण जगतातच आणि कधी मरून जातात काही कळत पण नाही. धाडस वाढवा ठसा उमठवा स्वतःच आयुष्य जगा... ह्यातच वेळ वाया घालवू नका. पृथ्वी कखूप मोट्ठी आहे आणि इथं अफलतून गोष्टी / सौन्दर्य / कला / सामग्री / निसर्ग / वस्तू आणि बरच काही आहे. विचार बदलायला - वेगळा विचार करायला लागा.. हे असले विचार आणि मला असली प्रश्न विचारून काय मिळणार आहे ?



आकाश आलुगडे , "आयुष्य अगोदर बारक हाय", १३ सप्टेंबर २०१७

49 सिनेमातून वाचन क्षेत्रात विषय


सिनेमातून वाचन क्षेत्रात विषय 

२०१६ ची घटना आहे हि... बरेच महिने झाले एक पण सिनेमा ( पिक्चर ) पाहिलेला नाही म्हणून नुकताच आलेला अक्षय कुमारचा 'रुस्तोम' हा सिनेमा मी अक्षय( Akki ) आणि पुष्करने (PK) पाहायचा ठरवल, मागच्या जून महिन्यापासून मी माझ्या नोंदवहीत ( डायरीत ) 'दिनक्रम' आणि महत्वाचं काही केलेलं काम किंवा घटना लिहायला सुरवात केलेली होती , आज मागच्या वर्षी काय केलं ते अचानकपणे डायरी उघडल्यावर समोर आलं आणि दिसलं ते फोटो त उपलोड केलं आहे..

तर आपण मेन मुद्यावर येऊया, तर आम्ही "रुस्तोम" सिनेमा संध्याकाळी ६ ते ९ चा शो पहिला , मला आजही आठवत आम्ही तिघे कुठे बसलो होतो ते त्या भाग्यरेखा टॉकीजमध्ये, सिनेमा तसा मस्त होता देशभक्तीवर थोडी जान? आम्हाला आली असं वाटलं होत त्या वेळी बघून.. पण ते तात्पुरतं होत. रुस्तोम पावरी हा बंगाली प्रांत मध्ये राहणार भारतीय नौदल मध्ये एक ऑफिसर असणारा कश्याप्रकारे आपल्या देशासाठी आपलं काम अगदी तंतोतंत आणि "न लाच घेता" निभावतो पण त्यावर आलेला प्रसंग आणि घडलेली ती सस्पेन्स कथा आणि तो कोर्टातील लांब लचक घडलेला प्रसंगमध्ये आपण बुडून कधी जातो आणि सिनेमा कधी संपतो ते कळतच नाही.





  २० ऑगस्ट २०१६ नंतर मी आजपर्यंत लॅपटॉप,मोबाइल किंवा कोणत्याही टॉकीज मध्ये एकही पिक्चर / सिनेमा पहिला नाही, माझे असेही मित्र आहेत कि ते कंटाळा आला कि लगेच पिक्चर पाहायला जातात पण मी ज्या वेळी म्हणतो "मी वर्ष झालं एक पिक्चर बघितले नाही" तर ते त्या वेळी म्हणतात कि "तुझी लाइफ एकदम बोअरिंग आहे" किंवा काही जण "तुला आवड नाही का?" विचारतात. पण तस काही नाही..
डिसेम्बर १६ नंतर पूर्ण वेळ मुंबईत गेला तिथंही अनेकांनी आग्रह केला होता सोबत ये म्हणून पण नाही गेलो.. माझ्या देवाचा ( रजीनीकांत ) "कबाली" सुद्धा मला पाहायला मिळालं नाही याच मला आयुष्यभर टोचणी राहीलच म्हणा..

ह्या वर्षी एकतर सिनेमा पाहूया असं कुठे तरी मनात वाटत होत पण आता "२.०" ( रजीनीकांत रोबोट पार्ट २ ) जानेवारी २०१८ नंतर येणार आहे, ह्या सर्व विश्लेषणापासून तर वाटत आहे कि ह्या वर्षी माझं आणि सिनेमा क्षेत्राशी असणार नातं एकदम न जुळणार आणि निकामी आहे.

सिनेमा / फिल्म क्षेत्राशी बोलायचं झालं तर मला जास्त काही माहिती नाही. माझा आता पर्यांतचा प्रवास त्या मानानं पुस्तक खरेदी करण्यात आणि वाचण्यात गेला आहे ओ, जानेवारी ते एप्रिल महिन्यापर्यंत
माझ्याकडे साडेचार हजार रुपयांपेक्षा जास्त किमतीची ३९ पुस्तके होती. त्यातील काही मी वाटून टाकली आणि थोडी मित्रांना किंवा जवळच्यांना वाचायला दिली, थोडी आहेत माझ्याकडे ,एक प्रकारे ते आणि त्यापेक्षा जास्त पैसे मी माझ्या स्वतःच्या घडवणुकीवर आणि जीवन मूल्ये विकसित आणि दर्जेदार / बौद्धिक क्षमता वाढणवण्यावर , गुंतवणूकदार होण्यावर , धाडसी होण्यावर आणि असच हि लिस्ट पुढे हि वाढेल इतका फायदा मिळवण्यावर पैसे लावले किंवा खर्च केले पण एकमात्र नक्की कि मला इतरांपेक्षा कमी मनोरंजन ( एन्जॉय! ) करायला मिळालं.....

" पुढे येणार काळ कसा आहे माहिती नाही पण आज काय आपण करतो त्यावर आपण आपलं भविष्य ठरवत असतो आणि ठरत असत सुद्धा...." आजचा आलेला दिवस किंवा उद्या येणारा दिवस आपण कसा वापरतो त्यावर आपण कोण आहोत ते ठरत."

मी माझा वेळ वेगळ्यात गोष्टीत गुंतवत आहे जिथं सहसा नाही कोण गुंतवत म्हणून मला तशी कौशल्ये आणि दर्जा / परिपूर्णता मिळेल अशी अपेक्षा ठेवतो आणि माझे हे छोटे लेखन थांबवतो..

जय पुस्तक वाचन .....!
पुस्तकाच्या नावानं चांगभलं ......!
वाचन' चा जयजयकार ..!

आकाश आलुगडे , सिनेमातून वाचन क्षेत्रात विषय , २० ऑगस्ट २०१७