Monday, 1 January 2018

पुस्तके वाचा

१ ) "चिंता सोडा सुखाने जगा - डेल कार्नेजी"
२ ) "स्वयंशिस्तीची शक्ती - ब्रायन ट्रेसी"




हि दोन पुस्तके मागच्या आठवड्यात वाचून झाली, दोन्ही अनुवादित पुस्तकांबद्धल बोलावं तेवढं कमीच आहे. हे दोन्ही हि लेखक माझे आवडत्या लेखकांपैकी एक आहेत.
'चिंता सोडा सुखाने जगा - डेल कार्नेजी' ह्या पुस्तकात त्याच्या आयुष्यभराचा अभ्यासाचा दृष्टिकोन मांडला आहे , आयुष्य मजेशीर बाजू कशी बघावी , चिंता मुक्ततेसाठी उपाय , उदाहरणासहित स्पष्टीकरण आणि स्वअभ्यासक्रमी त्यांनी दिला आहे. हा एकप्रकारचा आजीवन अभ्यासक्रम म्हणायला हरकत नाही.
जे सतत काळजीत असतात , नकोश्या भावनेत वागत असतात, नैराश्यमध्ये असतात किंवा चिंतेत असतात त्यांनी हे पुस्तक नेहमी सोबत ठेवावं आणि वाचावं. ह्यपासून सुटका आणि मुक्ती नक्की मिळते.
'स्वयंशिस्तीची शक्ती - ब्रायन ट्रेसी' हे पुस्तक अफलातून आणि मजेदार आहे. अफाट प्रेरणा तर देतच त्याबरोबर हे वाचत असताना एक प्रवाह होतो त्यानुसार आपण कृती/ जडण घडण करतो. ब्रायन ट्रेसी ह्यांनी स्वयंशिस्तचा पूर्ण आढावा घेत टप्प्या टप्प्यात मत मांडले आहे, ज्या यावेळी आपल्याला जे काम करणे गरजेचे आणि त्या वेळी आपण ते काम करतो त्या वेळेला स्वयंशिस्त म्हणतात. हे पुस्तक सुद्धा नेहमी सोबत ठेवण्यासारखं आहे, जगातील नामवंत व्यक्तीचा त्यांनी उदाहरणाद्वारे उल्लेख करत त्याच्या सवयी आणि त्यापासून होणारे फायदे याचा आढाव घेतला आहे. आजच्या युवकांसाठी हे पुस्तक खूप उपयोगी पडेल.
दोन्ही पुस्तके चेतन कोल्हापुरे ह्या माझ्या वर्गमित्राने मला दिली आहेत. आमची पुस्तक देवाण घेवाण चालूच असते.
तुम्हीही अशीच पुस्तके वाचा आणि तुमचं जीवन समृद्ध करा.🤘
भारत देशात अशी पुस्तके तयार होत नाहीत, लिहली जात नाहीत आणि होणारही नाहीत म्हणून मी अनुवादित पुस्तके वाचतो.
आकाश आलुगडे | पुस्तके वाचा | ३० डिसेम्बर २०१७ 😊

सांगता २०१७ ची

रात्रीचे २ वाजून १४ मिनिटे होऊन गेले होते, थंड मंद गतीने नदीचे पाणी वाहत होते, आजूबाजूला शेती होती तरीही तिथे थंडी वाजत नव्हती, गर्द रात्रीच्या काळोख्यात माझ्या समोर ३ मढी जळत होती, त्यातील एक मढ तासापूर्वीचे पेटवून गेलेले. मी एकटाच समोर त्या नदीकिनाऱ्या असणाऱ्या महाकाय "स्मशानासमोर" असणाऱ्या बाकड्यावर बसलो होतो. अर्धा तास झालं त्या शरीर जळणाऱ्या चरचर आवाजात आणखीन कोणता तरी आवाज ऐकू येईल म्हणून दोन्ही कान कणखर पहारा देत टकमकत होते...! सोबत भीतीची भावना तिच्या "अंतिम क्षणावर येऊन सक्रिय" होती. खिशात गाडीची किल्ली, मोबाइल एक मोठ्ठा कोरा कागद आणि पेन सोडून काहीही नव्हतं. उद्विग्न मनःस्थितीत मनातील विचार सांगणे खूप कठीण होत.
निःशब्दतेच्या त्या दीर्घ क्षणी मी माझ्या आत्म्यासोबत शांततेचा तह केला, मला समजलं कि "मलाही उद्या इथंच जाळलं जाईल."
शांतता आणि एकांतात मला तिथे साक्षात्कार झाला की 'मरण खूप सोप्प आहे.' मानवी चैत्यन्य अद्भुत आणि अमर्याद आहे हे मला त्या क्षणी समजून आलं.
खिशातील कागद बाहेर काढून मी लिहायला सुरवात केली. मोबाइलवर लेख लिह्ण्याऐवजी मी कागदावर लिहला ह्याला सुद्धा कारण होत. कोणालाही कळू न देता त्या स्म्शानात दोन कारणासाठी मी तिथे उपस्थित होतो एक म्हणजे मानवाच्या अंतिम क्षणी उमटणाऱ्या भावना / विचार / मानवी चैत्यन ह्यातून येणारे उमटणारे शब्द मला लिहायचे होते आणि दुसरं म्हणजे अंतरात्म्यतून येणाऱ्या त्या ऊर्जेविषयी मला जाणून घ्यायचं होत. पहिला लेख अर्धवट लिहून दुसऱ्या लेखाला मी स्तब्ध होत पहाटे साडे तीन वाजता पूर्ण केला .तिथून पहाटे ४ वाजता मी गाडी वेगाने चालवत घरी गेलो. गाडीवरून जात असताना पाठीमागून कोणी तरी येत असेल अशी मागे बघण्याची दाट इच्छा व्यक्त होत होती पण मी तस केलं नाही. माझ्या दोन्ही इच्छा पूर्ण झाल्या होत्या. हृदयातून येणाऱ्या त्या भावना / वेदना मला आजही आठवतात.
हा लहानसा अनुभव मी लिहत असताना माझ्या अंगावर काटा येत होता. त्यावेळचा पूर्ण अनुभव पुन्हा पुढे सांगेन / लिहेन. हि घटना वर्ष शेवटीला लिह्ण्याच कारण असं कि "आज ह्या वर्षाचा शेवटचा दिवस आहे आणि 'हा प्रसंग ह्या वर्षीचा ऑगस्ट महिन्यातील आहे. ह्या घटनेने मी माझ्या आत्म्याशी संवाद साधू शकलो." ती घटना तो क्षण निशब्द होता त्यामुळे माझ्या मनातील मरणाच्या भीतीच्या भावनेवर व शृंखलेवर मोठ्ठ युद्ध जिंकता आलं आहे.... "ते
युद्ध पुन्हा नक्की होईल आणि मी आता तयार आहे.. ते युद्ध जिकंण्यास...!"
आणखीन एक २०१७ची अनुभवी घटना म्हणजे " हाफ नाइट ऐट अंधेरी स्टेशन.." हा माझा लेख सुद्धा जरूर वाचा.
२०१७ मध्ये अनेक अफलातून / धडाकेबाज अनुभव मुंबईने मला दिले. पुस्तके, माणसे, प्रवास, सवांद आणि भेटी ह्यामुळे हे वर्ष आयुष्याच्या जडणघडण मधील झाडाच्या मुळाप्रमाणे घट्ट झालं आहे. खूप उत्कृष्ट दर्जाचं खत पण मिळालं आहे. नक्कीच ह्या "माझ्या जीवनाच वृक्ष कणखरपणे विस्तारेल" अशी इच्छा व्यक्त करतो आणि ह्या वर्षाचा निरोप घेतो.




सर्वाना दिनदर्शिका बदलाच्या शुभेच्छा....!
करा २०१८ वर्षी संकल्प बदलाचा
सुरवात करू नवीन कर्तॄत्वाला पुन्हा
एक नवी दिशा,नवे मार्ग....नवी इच्छा...
नवी स्वप्ने, नवी क्षितीजे, सोबत माझ्या शुभेच्छा 🙏Always Remember 2017. 


आकाश आलुगडे, ३१/१२/२०१७ , सांगता २०१७ ची 🤘

Friday, 29 December 2017

माणसांची किंमत

 "तुझ्यासारखी मित्र काय कामाची नाहीत,मी ब्लॉक करतो तुला गुड बाय " असा फेसाबुकंला मला एक मेसेज आला आहे त्यात असं लिहलं आहे,
हा माझा लहानपणा पासूनचा मित्र होता ज्याचा फोन मी काल दोन वेळा रिसिव्ह केला नाही, माझ्याकडून त्याला काहीतरी हवं होत ते मला देता आलं नाही. २०१७ वर्षात असच मी अनेकांचे फोन उचलेले नाहीत आणि पुन्हा सुद्धा केले नाहीत म्हणून अनेकांनी माझ्याशी संबंध तोडले आहेत हि सुद्धा विचार करण्यासारखी बाब आहे. लोकांची वागणुकीची पद्धत काळाप्रमाणे बदलत आहे का ?

माणसांची किंमत दयनीय झाली आहे असं म्हणता येईल कारण प्रचंड प्रमाणत आपण माणसे जोडू लागलो आहोत, आवक जावंक वाढली आहे ह्या सोशल नेट्वर्किंगमुळे, आज आपल्याला मैत्री करण्यासाठी माणसांची काहीच कमी नाही. अशी अनेक माणसे मी गमावली आहेत मला त्याचा विचार पण करायचा नाही कारण मला माहिती आहे माणसे येत राहतील जात राहतील. आपण कोणासाठी थांबून चालत नाही. जे येतात त्यांना सोबत घेऊन चला. जे पुढचा विचार करतात ज्यांचं मानसिक संतुलन सुव्यवस्थित आहे ते नेहमी तुमच्या माझ्या सोबत राहतील.

हरखचंद




परळ भागातील प्रसिद्ध
टाटा कॅन्सर हॉस्पिटलच्या समोरील

फूटपाथवर उभा राहून तिशीतील एक तरुण
खाली उभ्या असलेल्या गर्दीकडे टक लावून
पाहत राहायचा. मृत्युच्या दारात उभं
राहिल्यामुळे रुग्णाच्या चेहऱ्यावरील
दिसणारी ती भीती,
त्यांच्या नातेवाईकांची भकास चेहऱ्याने
होणारी ती धावपळ पाहून तॊ तरुण खूप
अस्वस्थ व्हायचा. बहुसंख्य रुग्ण बाहेगावाहून
आलेले गरीब लोक असायचे. कुठे
कोणाला भेटायचे, काय करायचे
हेही त्यांना ठाऊक नसायचे. औषध
पाण्यासाठीच नव्हे तर त्यांच्याकडे
जेवायलाही पैसे नसायचे. ते सारे दृश्य पाहून
तो तरुण खूप खिन्न मनाने घरी परतायचा.
त्यांच्यासाठी आपण
काहीतरी करायला पाहिजे. रात्रंदिवस
त्याने ह्याच विचाराचा ध्यास घेतला.
आणि एक दिवस त्याने त्यातून मार्ग
काढलाच. आपलं चांगलं चाललेलं हॉटेल
त्याने भाड्याने दिलं. आणि काही पैसे उभे
राहिल्यावर त्याने चक्क
टाटा हॉस्पिटलच्या समोर
असलेल्या कोंडाजी चाळीच्या रस्त्यावर
आपला यज्ञ सुरु केला. एक असा यज्ञ जो पुढे
२७ वर्षे अविरत सुरु राहील
याची त्याला स्वतःलाही कल्पना नव्हती.
कॅन्सरग्रस्त रुग्णांना अन
त्यांच्या नातेवाईकांना मोफत भोजन
द्यायचा त्याचा हा उपक्रम परिसरातील
असंख्य लोकांना आवडला.
सुरुवातीला पाच पन्नास लोकांना भोजन
देता देता शंभर, दोनशे, तीनशे
अशी संख्या वाढू लागली तसे असंख्य हात
त्यांच्या सोबतीला येऊ लागले.
बघता बघता एकामागून एक वर्ष उलटत गेली.
कधी हिवाळा,कधी उन्हाळा तर
कधी मुंबईतला भयंकर
पावसाळाही त्यांच्या यज्ञात खंड पाडू
शकला नाही. तोपर्यंत दररोज मोफत भोजन
घेणाऱ्यांची संख्या ७०० पार करून पुढे
गेली होती. हरखचंद सावला एवढ करूनच
थांबले नाहीत. त्यांनी गरजू
रुग्णांना मोफत औषध
पुरवायालाही सुरुवात केली.
त्यासाठी त्यांनी औषधाची बँकच
उघडली. त्यासाठी तीन फार्मासिस्ट व
तीन डॉक्टरांची अन सोशल वर्करची टीमच
त्यांनी स्थापन केली. कॅन्सरग्रस्त बाल
रुग्णांसाठी त्यांनी टॉयबँकहि उघडली.
आज त्यांनी स्थापन केलेला " जीवन ज्योत "
ट्रस्ट ६० हून अधिक उपक्रम राबवत आहे. ५७
वर्षीय हरिचंद सावला आजही त्याच
उत्साहाने कार्यरत आहेत.
त्यांच्या त्या अफाट उत्साहाला,
त्यांच्या त्या प्रचंड
कार्याला शतशः प्रणाम!
देवत्व " बहाल करणारे आपल्या देशात
करोडो लोक आहेत. पण २७ वर्षात १०-१२
लाख कॅन्सरग्रस्त रुग्णांना अन
त्यांच्या नातेवाईकाना दुपारचे भोजन
मोफत देणाऱ्या मुंबईच्या हरखचंद
सावलाना मात्र कोणी ओळखतही नाही,
आणि त्यांना देवही मानत नाही. हि आहे
आपल्या देशातील मीडियाची कृपा.
कधी पंढरपूरच्या विठोबाच्या मंदिरात,
कधी प्रभादेवीच्या सिद्धीविनायक
मंदिरात, कधी शिर्डीच्या साई मंदिरात,
तर कधी तिरुपतीच्या बालाजी मंदिरात.
आणि नाही जमलंच तर
जवळपासच्या मंदिरात जाउन देवाचा शोध
घेणाऱ्या त्या करोडो भक्तांना देव कधीच
सापडणार नाही.
तो आपल्या आजूबाजूलाच असतो. पण
आपल्याला मात्र त्याचा पत्ताच नसतो.
आपण मात्र वेड्यासारखे कधी बापू,
कधी महाराज, कधी बाबा म्हणून
त्यांच्या मागे पळत असतो. सगळे बाबा,
महाराज, बापू अब्जाधीश
होतात,आणि आपल्या व्यथा, वेदना,
आणि संकटे काही मरेपर्यंत संपत नाहीत.
गेल्या २७ वर्षात लाखो कॅन्सरग्रस्त
रुग्णांना अन
त्यांच्या नातेवाइकांना मात्र देव
सापडला तो हरखचंद सावलाच्या रुपात.

Thursday, 28 December 2017

Announcements.........

त्या पहिल्या मजल्यावर व्हरांड्यात प्रवेश केला, समोरून शिक्षिका.
"मॅडम BE C.S.E चा क्लास ?" मी विचारलं ?
"का? कोण हवं आहे ? त्यांचं आज वर्कशॉप चालू आहे ?" - मॅडम म्हणाल्या
"मॅडम सोमनाथला भेटायचं आहे".. - मी
"तो क्लास आहे बघ तिथे जा ( हातवारे करून )..... तू आलुगडे ना ?"
मी "हो" म्हणालो आणि तेथून त्या वर्गाकडे प्रस्थान केलं.
वर्गात ते वर्कशॉप ( कार्यशाळा ) थाम्बवून ज्या वेळी मी तो Invoice/ बिल दिला, विचित्र जाणीव झाली आणि थोडं शरीरात एक प्रकारची ताकत आली असं वाटल.
तिथून बाहेर पडत होतो तिथून तिथं त्या कॉलेजमध्ये स्टार्टअप उपक्रम सुरु आहे असं कळालं.. (ओहो भारीच कि... जल्लोष..)
ज्या वर्गात मी ते बिल / Invoice दिल तो वर्ग मी शिक्षण घेत असलेला होता म्हणजे मी आज शिक्षण घेत असतो तर आज मी त्यांच्या सोबत बसलो असतो, शिकत असतो , मला जाणवलं कि आज मी ते लेक्चर ऐकत असतोआणि आयुष्याचा खूप मोठ्ठा वेळ वाया घालवत असतो आणि ते हि हे.. असलं शिक्षण घेऊन.?
ज्या बिझनेस डील / औद्योगिक सौदे करतो त्याची मिटिंग सोडून मी माझ्या एका कंपनीच्या बिलिंगसाठी तिथं गेलो होतो ते तिथं बसलेल्याना समजायला अजून काही वर्षे तरी लागतील. मी त्यांची माझ्याशी तुलना करत नाहीये. मला ज्या शिक्षकांनी विचारलं कि "तू आलुगडे काय ?" त्या एकेकाळी माझ्या वर्गशिक्षिका होत्या, मी त्यांच्या समोरून फक्त हो म्हणून गेलो आणि मला तो "माझ्या कॉलेजच्या आयुष्यातील तीन वर्षे ( https://www.facebook.com/akash.alugade/posts/1303226616453755 )" हा लेख आठ्वला. आणि मनातल्या मनात हसू आलं / समाधान वाटलं...
अजून ते सर्वजण तिथंच आहेत. मला खूप अभिमानस्पद वाटल जेव्हा मी विचार केला कि मी अनेक क्षेत्र / माध्यम /कौशल्ये / विचार / शिक्षणात पुढे आहे, माझ्या आंतरराष्ट्रीय व्यापारासाठी दोन कंपन्या सज्ज आहेत त्यातील एक कंपनीने आखाती देशात निर्यात सुद्धा केली आहे. आम्ही आयटीमध्ये पण अग्रेसर होत आहोत ( infiwebz.com) . त्यांच्या स्टार्टअप उपक्रमला मी शुभेच्छा देतो, कुठेही जॉब न मिळालेल्या आणि नोकरी करणाऱ्या शिक्षकांनीआता बिझनेस करायला शिकवायची वेळ आली आहे आणि हि हास्यास्पद / धोकादायक बाब आहे. याचे दुष्परिणाम होतीलच जसे शिक्षणाचे होत आहेत.( राग येतो आणि दुःख पण वाटत )

Announcements.......... 

हा विषय राखून लिहतो कि ह्या आठवड्यात मला नवीन संधी मिळाली आहे आता २ मासिकांमध्ये ( मॅगझीन ) माझे लेख महिन्याला प्रकाशित होतील, सोबत वृत्तपत्रात ( 4 Newspapers ) सुद्धा येत राहीलच. २०१८ वर्ष शेवटीला "माझी पुस्तके " प्रकाशित होतील एक माझं स्वलिखित असेल आणि दुसरं असेल ते सहलेखकांसोबत. शिक्षणबद्धल जो मुद्धा आम्ही उचलला त्यामुळे आम्ही उपक्रम सुरु केला आहे त्याबद्धल पण मी कार्यक्रम झाल्यावर लिहिनच, २०१८ हे येणार वर्ष २०१७ च कष्ट केलेलं फळ देईल असं वाटत. हे सर्व झालं ते वाचकांमुळेच आणि वाचलेल्या पुस्तकांमुळे कारण त्यांनी मला इथंपर्यंत पोहचवलं आहे.
२०१८ येणाऱ्या वर्षासाठी आपण सज्ज होऊया , मागेपण मी लिहलं होत , येणाऱ्या वर्षाचा आराखडा तयार करा, तसा तुमचा दिनक्रम पण ठरेल. जाता जाता सांगेन मला नकारार्थी काही करायच नाही मला माझं ध्येय माहित आहे आणि ते ठरल्याप्रमाणे होत आहे. आपले डोळे झाकलेले आहेत त्यावर पट्टी पण बांधली आहे जस आहे तसेच राहू दे नाहीतर त्रास होतो बाहेर डोकावून बघण्याचा.. लेखातून सल्ला द्यावा वाटतो कि तयारीला लागा, पुढाकार घ्या सगळं काही सोपं आहे पण आयुष्य बारक आहे ओ. अन्याय सहन करा त्याला कोंडून ठेवा, योग्य वेळ येईल तेव्हाच बाहेर निघेल, संयम ठेवल्याने अनेक अद्भुत चमत्कारिक गोष्टी घडलेल्या मी प्रत्यक्ष पाहिलेलं आहे.
मी आकाश आलुगडे २०१८ ला ह्या संपत चाललेल्या २०१७ पेक्षा अनेक पटीने पुढे जाईन याचा निश्चय करतो आणि तुम्हीही निश्चय करा असा आग्रह करतो. येणाऱ्या वर्षात तुम्हाला "आर्थिक समृद्धी" मिळो अशी इच्छा व्यक्त करतो.
आकाश आलुगडे , २७/१२/२०१७

Tuesday, 26 December 2017